ARCHIEF - Ireen Wust voor haar eerste Spelen

 

Aktueel nr 2. 17 januari 2006

Auteur: Andrea van Dael

Fotografie: Paul Donders

Meisje op weg naar Turijn

Stevig beent Ireen (19) naar verslaggever en fotograaf. De topschaatsster die enkele dagen daarvoor in Thialf op drie afstanden Nederlands kampioene werd en op de 1000 meter voormalig Olympisch kampioen Marianne Timmer klopte, neemt de jassen van het bezoek beleefd aan. Haar vriendelijke ouders voeden hun beroemde dochter zo gewoon mogelijk op. ‘Ireen moet met haar twee pootjes op de grond blijven.'

Tussen de circussen door is Wüst begin deze maand even thuis in Goirle. Gezellig vindt ze dat,  pa en ma ziet ze immers zo'n tweehonderd dagen per jaar niet. Als ze dan even gewoon bij hen is, voelt ze zich ook gewoon Ireen: een negentienjarige meid. Een meid die graag naar Sex and the City kijkt. En naar Acda en de Munnink en Anouk luistert. Eentje die thuis ook gewoon cola en worstenbroodjes verorbert en soms een beetje kattig tegen haar moeder kan doen. Wüsts jeugdige spontaniteit en woordkeuze is ontwapenend. Al helemaal afgezet tegen de doorgewinterde topsporters die beïnvloed zijn door enorme prestatiedruk en door de over hen heengestorte mediatrainingen. Mediatrainers worden wel eens ‘moordenaars van de spontaniteit' genoemd. Onder het genot van worstenbroodjes, thee en cola nemen Wüst en haar ouders alle tijd voor het interview in Goirle. Pas een uur later staat het volgende medium voor de deur.

Ireen, wat is schaatsen voor je?

‘Super. Toen ik in Thialf bij de 1500 meter won met zo'n groot gat. Dat is enorm gaaf. Maar ook een duel is superspannend. Bijvoorbeeld dat ik nét met 33 honderste seconde sneller was als Renate Groenewold. Als je meerdere keren wint, raak je in een soort flow. Je gaat, je gaat, je gaat. Ondanks mijn verkoudheid ging het toch zo goed, dat maakte me extra blij. En dan zo'n stadion waar je in rijdt, vol met twaalfhonderd toeschouwers...Dat geeft 'n onbeschrijfelijk gaaf gevoel! Dat haalt alles in je naar boven. Daardoor haal je net dat stapje extra. Je wil je beste kunnen laten zien. Alles moet kloppen, ook je techniek. Dat is topsport dus: zoo gaaf...'

Ben je niet bang dat je leven gaat veranderen als je hoog eindigt tijdens de Winterspelen in Turijn?

‘Hoe bedoel je veranderen? Ik word heus niet door iedereen herkend. Dat valt reuze mee, ondanks dat ik afgelopen tijd regelmatig op televisie was. Op de schaatsbaan, met je sportkleding en cap, zie je er toch heel anders uit als in privé. Een topschaatser is iemand anders als een beroemde Marco Borsato ofzo, hoor. En ach, het is ook best leuk als die ene onbekende meneer je in de supermarkt aanspreekt. Nee, ik denk niet na over wat roem voor mij zou kunnen veranderen. Verder bewaken mijn ouders wel dat ik niet naast mijn schoenen ga lopen. Dat is een afspraak. Over de te halen score in Turijn denk ik nog niet concreet na. Eerst nog de EK Allround goed rijden. Gisteren tijdens de overdracht van de Olympische ploeg voelde alles nog een beetje onwerkelijk. Maar langzaamaan besef ik dat ik echt naar Turijn ga.'

Je gaat niet alleen. Een grote groep persoonlijke supporters: familie, buren en vrienden komen je aanmoedigen. Heb je nog wel vrienden nu je zo veel traint en bijvoorbeeld niet kunt stappen en drinken?

‘Ik heb nog steeds een groepje van acht vaste vrienden die ik nog ken van school. Als ik in Goirle ben spreek ik met vriendinnen af: voor een lunch of een filmpje ofzo. Een deel is natuurlijk verhuisd vanwege hun studie of werk. Buiten het seizoen, in maart en april ga ik ook met vrienden stappen. Maar dan heb ik het wel weer gehad voor de rest van het jaar! Na mijn veertigste kan ik nog genoeg uitgaan. En tijdens trainingskampen, zoals volgende week in Noorwegen, is het ook gezellig. We pakken we 's avonds bijvoorbeeld een dvd-tje en gaan met zijn allen vanaf bed kijken. De sfeer onderling is erg goed. Ook nog met Renate van wie ik nipt won. Topschaatsers gunnen elkaar volgens mij wel hun succes. Keten, zoals bij Jong Oranje waar ik vanaf mijn zeventiende reed, tot ik vierde werd bij de EK, doe je niet in een commercieel team. Hieraan deelnemen is minder vrijblijvend dan aan bijvoorbeeld Jong Oranje. Gezond leven en intensief trainen staat voorop.'

Mevrouw Wüst (56), moeder van Ireen, u had al vorig jaar huisjes geregeld in Turijn. Had u dan meteen al zulke hooggespannen verwachtingen van uw dochter?

‘Nee, haha, laat ik dit misverstand even uit de weg ruimen. Ik wilde met een stel Goirlese familievrienden naar de Winterspelen. Langzaamaan hebben ook mijn man en ik verstand van schaatsen, techniek, tijden, rijders en rijdsters gekregen. We zijn in het schaatswereldje thuisgeraakt. Een leuk samenhorig wereldje trouwens. Dus vanuit onze eigen interesse wilde we de Spelen zien. Er was in ons huisje ook een bed voor Ireen, dus het was echt niet bedoeld om Ireen onder druk te zetten, zoals ze wel even dacht en waar ze kort boos over was. Rondom onze bungalow die we hadden gehuurd, waren nog meer huisjes vrij. Steeds meer mensen wilden met ons mee en uiteindelijk gaan we er nu met bijna veertig man naar toe! En nou rijdt Ireen ook nog mee! Vooral voor de oudere familievrienden, die Ireen ook al als meisje aanmoedigden bij veel minder belangrijke toernooien, is het natuurlijk extra leuk om haar daar te zien. Jammer dat oma niet meekan, die was wel op de tribune in Heerenveen.'

In Heerenveen beleefde de familie ook Ireens éérste schaatsdoorbraak. Vader Wim Wüst (60), een Fries die vanwege zijn werk naar Brabant verhuisde, reed in 1997 de Elfstedentocht. Toen werd zijn dochter acuut besmet met het schaatsvirus. Haar eerste tochtje reed zij op haar elfde op noren... van Heerenveen naar Akkrum.

Heer Wüst, hoe voorkomt u dat Ireen straks verandert als ze hoog eindigt in Turijn? Al die roem, al die media-aandacht?

‘Dat is best een zorg. Mooi aan mijn dochter is dat ze nog zo geniet van het schaatsen en van het winnen. Veel oudere topsporters zijn zo fanatiek dat ze het genieten vergeten. Ik hoop dat Ireen haar enthousiasme behoudt. We fluiten haar terug als ze niet met haar twee pootjes op de grond blijft staan. Media-aandacht is goed, maar graag gedoseerd.'

Blijft jullie eigen leven eigenlijk hetzelfde?

‘Ja, wij leven gewoon ons eigen leven. Mijn vrouw is lerares op een basisschool. Daar leeft het schaatsen nu enorm, dat snap je natuurlijk wel. Ik werk als zelfstandige in de verkoop en marketing. Natuurlijk bellen vrienden van Ireen ook wel eens met ons over de stand van zaken. Maar ze lopen hier niet de deur plat. Onze levens zijn gescheiden.'

‘Laatst belde er een leerling uit groep 5 op naar Heerenveen om me te feliciteren. Die dingen zijn wel echt leuk', aldus moeder Jeannet Wüst.

Ireen, mag je wel cola en worstenbrood?

‘Haha. Ik leef gezond, dus ik vind best dat ik even mag zondigen als ik thuis ben...Straks in onze trainingsweek in Noorwegen eet ik weer gezond...'

Hoe ziet zo'n week eruit?

‘Zondag 8 januari naar Havel. Maandag: 's ochtends fietsen, 's middags schaatsen. Dinsdag: krachttraining en schaatsen. Zo elke dag. Dan vrijdag allerlei wedstrijdelementen voorbereiden, effe een startje maken, effe een rondje. 's Avonds op stap is er niet bij. Maar wel met zijn allen ergens een koffie drinken. En ik voel me heus wel jong, want 's avonds kijken we ook een dvd-tje op bed. Ons TVM-team is superleuk.'

Die training is een voorbereiding voor de EK Allround in Hamar. Daarna komen de Spelen in zicht....Wie ga je allemaal kloppen in Turijn? Cindy Classen?

‘Ik heb geen verwachtingen, zoals sommige sportjournalisten wel. Het is toch gewoon al supermooi dat een broekie van negentien mee gaat rijden in de Olympische Winterspelen! Supergaaf. Maar natuurlijk ga ik voor het hoogst haalbare. Ik ga alles geven wat ik in me heb.'

 

Terug naar vorige pagina