Reportage - Wintervuur Tilburg

 

 

Samen met migranten op kerstavond

In catacomben en zalen van De Nwe Vorst delen

bezoekers de kerstgedachte.  Migranten verhalen

over vrijheid, schuldgevoel en geloof.

Terwijl zaterdagavond vele Tilburgse kerkbanken zijn bezet, is ook De Nwe Vorst na achten goed gevuld. De voorstelling As I left my fathers house van de Liberiaan Bright Richards in de grote zaal was voortijdig volgeboekt en geen stoel is onbezet in de andere ruimtes van De Nwe Vorst. Dat geeft een saamhorig gevoel. ,,Normaal gaan we op kerstavond naar de kerk, maar Wintervuur vind ik een geweldig alternatief. En als je even doordenkt, zit er ook een boodschap in verhalen van vertellers", aldus bezoeker Ralph Goossens (52).

Hij doelt op het verhaal van Othman Aanannaz, de Tilburgse rapper die tot een omslag kwam. ,,In een klap wilde ik geen crimineel meer zijn, maar menselijk", aldus de olijke Marokkaan. En de Iranees Homayoon Hakimi die letterlijk zijn vrienden de lucht in zag verdwijnen tijdens de Irak-Iran oorlog waarin hij moest meevechten. Op een dag besloot hij dat hij zich niet wilde laten leiden door verbittering en werd voorvechter voor vrede.

Terwijl zij vertellen in de kelder van De Nwe Vorst, hangen andere bezoekers aan de lippen van de Somalische schrijfster Yasmine Allas in de Witte studio. Bijna als een dominee besluit ze haar betoog: ,,Ik wens een ieder een vreedzaam nieuw jaar, waarin we elkaar liefde en warmte geven. Ondanks onze onhebbelijkheden." Een haardvuur  op een LCD-scherm knappert op de achtergrond. In de pauze is er echt vuur in de binnentuin. Bezoekers van allerlei pluimage scharen zich rondom vuurkorven, anderen spelen Mahjong aan de bar. Weer anderen komen via speeddate in contact met medebezoekers. Wintervuur, een samenwerking van het Wereldpodium en het Huis van de Wereld, biedt een bindende formule.

Dubbele gevoelens van vluchtelingen verwoorden de Congolees Alphonse Muambi en Chinese Mona Zhimin Tang. Muambi, was in 2006 verkiezingswaarnemer in Congo en nu runt hij er een onderwijsproject: ,,Als een schaduw achtervolgt me het gevoel van onmacht. In Congo hebben we diamanten, goud, olie. Waarom kunnen wij dan niet een samenleving tot stand brengen als in Nederland? Ik voel me soms een profiteur." Zhimin Tang: ,,Al loop ik gevaar, ik moet schrijven. Een wereld zonder rechtvaardigheid en vrijheid is niet menselijk. Het menselijk brein moet vrij blijven."

Andrea van Dael, BD, 3-1-2012

Foto: schrijfster Yasmine Allas

Terug naar vorige pagina