Reportage-Open dag hospice De Sporen

‘De laatste periode is er ook plezier’

 

Hospices in regio

openen deuren.

Een trieste sfeer

en somberheid?

Nee, er  is veel

liefde en plezier.

 

Door Andrea van Dael, Brabants Dagblad 13 oktober 2014

,,Oe is’t, Wim? Zal ik weer lekkere kroketten voor je bakken, of nie?” Cliënt Wim van Oort (70) heeft gezellige praat met vrijwilliger Mark Hendriks uit Goirle. Samen roken ze een ‘pafske’ op het terras van Hospice de Sporen dat valt onder De Wever.  Het tafereel tekent de ongedwongen sfeer in en om het hospice. Kroketten? Zware shag roken? Het kan allemaal. Tijdens de open dag komen 120 Tilburgers nieuwsgierig een kijkje nemen in De Sporen aan de Bredaseweg dat na elf jaar voor het eerst de binnenruimten voor publiek openstelt.

,,Kijk: uit meer dan tien groenten kunnen de cliënten dagelijks kiezen. Dus niet zoals in een ziekenhuis waar je vantevoren moet bepalen wat je eet. Onze bewoners mogen de hele dag kiezen waar ze zin in hebben”, wijst medewerkster Marie-Louise van Gestel (49) in de keuken. Vijfentwintig jaar werkte Van Gestel in een  verpleeghuis. Toen ze als oproepkracht bij De Sporen kwam, was ze verkocht. ,,Hier wilde ik werken. Hier kun je echt zorg verlenen. Liefde geven. In de zorg elders ben je vooral aan het sjouwen en het racen tegen de klok. Hier hebben de twaalf cliënten de regie en volgen we hun wensen. Ze bepalen zelf hoe laat ze eten, hoe laat ze opstaan.”

Juist vanwege de zorg op maat en aandacht, onder meer door 26 vrijwilligers, is de laatste heftige fase van het leven van de cliënten in het hospice een stuk aangenamer. Van Noort die er nu drieëneenhalve week is: ,,Hier zit je prima, je bent niemand tot last.” Na de gezellige praat met de vrijwilliger gaat hij weer slapen in zijn kamer.

In de stiltekamer ligt een gedenkboek met teksten van nabestaanden en inmiddels overleden cliënten. ‘Hallo hospice. Fijn dat jullie er waren, zijn en hopelijk altijd zullen blijven - van M. en een poot van de hond’. Van Gestel: ,,Deze cliënt had zijn hond mee. Voor een cliënt met een verstandelijke beperking maakten we, zoals gevraagd, een bed omheind door plexiglas.” Een andere cliënt wilde nog heel graag naar de bosrijke omgeving, maar kon niets meer. Een brancard bij het Rode Kruis werd geregeld en korte tijd voor zijn dood kon hij de natuur inademen. 

Van Gestel toont het achterterras. ,,Hier drinken we elke ochtend om elf uur koffie met de cliënten. We kletsen dan over van alles, wij delen ook leuke dingen uit onze privé-levens. Hier wordt veel gelachen.”  Volgens de medewerkster wordt er in het hospice zelfs meer gelachen dan gehuild. ,,Mensen genieten van de aandacht en het plezier in samen zijn. Recent zei iemand: ‘zoals ik de laatste twee weken hier leefde, had ik eigenlijk mijn hele leven moeten doen’.

Bezoekster Annie van der Velde (64) uit Gilze bestudeert flesjes met geuroliën. Van Gestel: ,,Dankzij de stichting Vrienden van Hospice, zijn er zulke extra’s. Evenals grote tv’s, sta op stoelen, leuk servies.” Maar is de sfeer dan nooit zwaar in het hospice?

Arts Floor Bos (37): ,,Natuurlijk is sterven niet mooi. Maar we maken het stervensproces zo comfortabel mogelijk. Je merkt dat de meeste cliënten naar acceptatie toegroeien.”

Op 14 oktober is Wim van Oort overleden.

---

<bijverhaal>

<streamer >

Hospice bedoeld

voor laatste drie

maanden zieke

 

<streamer>

Eis aan nieuwe

vrijwilliger: een

goede inborst

 

 <bijverhaal>

Een bezoekster (59) die

anoniem wil blijven:

,,Mijn zus heeft hier drie jaar geleden gelegen. Ze had uitzaaiingen en een hersentumor. Ze kon niet meer lopen. We brachten haar op vrijdagochtend hier; maar helaas is ze op zaterdagnacht gestorven. Alle familieleden hebben nog afscheid kunnen nemen en het was een goed einde. Toch had ik haar zo  gegund dat ze hier langer had kunnen vertoeven. Want de beleving hier is fijn: de kamers, de omgeving, de sfeer. Ik merkte drie jaar geleden ook hoe soepel de medische zorg verloopt, zo anders dan thuis. Mijn zus kon door de hersentumor niet meer lopen en dan was het bijvoorbeeld lastig om haar naar de po-stoel te brengen. 

Nu drie jaar later wilde ik weer naar het hospice. Om me op te geven als vrijwilliger. De drempel voelde niet meer hoog. Ik zou graag ook iets voor andere mensen betekenen in hun laatste levensfase. Juist omdat ik dit zelf van dichtbij meemaakte. Ik gun andere terminale patiënten ook een prettige beleving naast het ziekzijn. Of ik het aankan? Dat moet nog blijken. De enige voorwaarde om vrijwilliger te worden, is dat je een goed hart hebt, hoorde ik net. En of je in het team past. We zullen zien. Ik merkte hoe vanzelfsprekend ik voor mijn zus kon zorgen.

Steeds meer mensen weten dat een hospice bedoeld is voor de laatste drie maanden. Drie jaar geleden wisten wij dat niet.“

Terug naar vorige pagina